Η αυτοάνοση λεμφοκυτταρική θυρεοειδίτιδα ή αλλιώς Hashimoto Θυρεοειδίτιδα είναι μια νόσος  που προσβάλει το ανοσοποιητικό σύστημα. Στο αρχικό στάδιο προκαλεί συμπτώματα υπερ- ή υποθυρεοειδισμού.
Πολλοί ασθενείς ωστόσο πάσχουν από συμπτώματα πέραν των κλασικών συμπτωμάτων που προκαλεί μια δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα,  συμπτώματα που προέρχονται από την δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος ως σύνολο.
Μια έρευνα  που έγινε σε 2791 ασθενείς με νόσο Graves και 495 ασθενείς με Hashimoto Θυρεοειδίτιδα απέδειξε ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες τα άτομα που πάσχουν από αυτά τα δύο αυτοάνοσα νοσήματα να προσβληθούν από ένα δεύτερο αυτοάνοσο νόσημα (Boelaert et al., 2010).

Τα  αυτοάνοσα νοσήματα που συνδέονται άμεσα με αυτοάνοσα του θυρεοειδούς αδένα είναι η ρευματοειδής  αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η νόσος Addison, η λεύκη και η κοιλιοκάκη.

Η ινομυαλγία είναι μια διαταραχή που προκαλεί μυϊκό πόνο και κόπωση.
Τα άτομα με ινομυαλγία παραπονιούνται για “ευαίσθητα σημεία” στο σώμα, στα οποία αισθάνονται πόνο με την παραμικρή δραστηριότητα ή πίεση.
Συνήθως είναι συγκεκριμένα σημεία στο λαιμό, τους ώμους, την πλάτη, τους γοφούς, τα χέρια και τα πόδια.
Τα άτομα με ινομυαλγία μπορεί επίσης να έχουν και άλλα συμπτώματα, όπως:
– Προβλήματα ύπνου
– Πρωινή δυσκαμψία
– Πονοκεφάλους
– Πολύ επώδυνη έμμηνη ρύση στις γυναίκες
– Αίσθημα “μυρμηγκιάσματος” ή μούδιασμα στα χέρια και τα πόδια
– Προβλήματα με τη σκέψη και τη μνήμη (φαινόμενο που ονομάζεται και “ομίχλη του εγκεφάλου”)

Η ινομυαλγία δεν έχει μέχρι σήμερα γίνει αποδεκτή μέχρι σήμερα σαν αυτοάνοσο νόσημα.

Ωστόσο υπάρχουν εξαιρετικά αυξημένες πιθανότητες ένα άτομο με Hashimoto Θυρεοειδίτιδα να πάσχει παράλληλα από Ινομυαλγία.
Μια έρευνα των Pamuk και Cakir (2007) έδειξε ότι οι πάσχοντες από ινομυαλγία είχαν κατά 34,4% πιθανότητες να αναπτύξουν αντισώματα κατά του θυρεοειδούς αδένα. Μια άλλη έρευνα απέδειξε μάλιστα ότι στο 41% των πασχόντων είχε εμφανιστεί ήδη ένα αντίσωμα το οποίο στοχοποιούνταν από τον οργανισμό ενάντια σε μια θυρεοειδική πρωτεΐνη. (Bazzichi et al., 2007)

Το στρες επηρεάζει κατά πολύ την έξαρση στην ινομυαλγία. Πολλοί ασθενείς αναφέρουν τραυματικές εμπειρίες από το παρελθόν σε ψυχολογικό και σωματικό επίπεδο. Το μόνιμο και έντονο στρες μέσω του υποθαλάμου και της υπόφυσης παράγει  μια αύξηση της κορτιζόλης κάτι που επηρεάζει με τον καιρό τα γλυκοκορτικοειδή  και το ανοσοποιητικό σύστημα.

Στον γενικό πληθυσμό η ινομυαλγία είναι σε γυναίκες 8 φορές πιο συχνό φαινόμενο από ότι σε άντρες.  Σε μια έρευνα του 2007 (Soy et al.) αποδείχτηκε ότι από τους 65 ασθενείς με αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα που στραφήκαν για βοήθεια σε ρευματολογική κλινική το 31% έπασχε από ινομυαλγία.

Τα συμπτώματα τις Ινομυαλγίας μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τα συμπτώματα μιας αδιάγνωστης χρόνιας θυρεοειδίτιδας. Συχνά μάλιστα υπάρχουν άτομα που ενώ έχουν διαγνωστεί με ινομυαλγία,  πάσχουν  από κάποια χρόνια δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα.

Αυτό ανακάλυψαν οι επιστήμονες John C. Lowe και Jackie Yellin. Όπως αναφέρουν: «Η ανεπαρκής τροφοδότηση του οργανισμού με θυρεοειδικές ορμόνες είναι πιθανόν ο κυριότερος λόγος των συμπτωμάτων σε άτομα με σύνδρομο ινομυαλγίας»

Κατά την γνώμη τους, μόνο μια ορμονοθεραπεία θα μπορούσε να φέρει ανακούφιση από τα συμπτώματα της ινομυαλγίας.

Δύο επιστήμονες της νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στανφορντ, θέτουν αυτή την πρόταση ήδη σε εφαρμογή καθώς κάνουν κλινικές  δοκιμές με την λήψη Τ3 για την θεραπεία της Ινομυαλγίας.

 

Πως θα γίνει η διάγνωση της ινομυαλγίας; read more