Παγκοσμίως το ένα στα 3000 παιδιά γεννιέται με υπολειτουργία του θυρεοειδούς αδένα. Όταν ο υποθυρεοειδισμός δε διαγνωστεί εγκαίρως, αυτό μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις με μόνιμες βλάβες στον οργανισμό. Όταν μείνει χωρίς αγωγή για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε αναπτυξιακές διαταραχές . Με την κατάλληλη αγωγή ωστόσο τα 9 στα 10 παιδιά αναπτύσσονται εντελώς φυσιολογικά.
Σε έρευνα που παρουσιάστηκε σε πρόσφατο διεθνές συνέδριο Δερματολογίας ερευνητές αξιολόγησαν τον ρόλο της λειτουργίας του θυρεοειδούς σε νεαρές γυναίκες με ακμή.
Οι ερευνητές προσδιόρισαν τις ορμόνες του θυρεοειδούς και τον τίτλο των αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε σε όλες ένα υπερηχογράφημα του θυρεοειδούς ενώ προσδιορίστηκαν και τα επίπεδα της κορτιζόλης.
Οι ενήλικες γυναίκες με ακμή είχαν αυξημένο σχετικό κίνδυνο εμφάνισης υψηλών επιπέδων αντι-TG – αντισωμάτων (25,2%), όπως αυτά που βρίσκονται στη θυρεοειδίτιδα του Χασιμότο, σε σύγκριση με τις υγιείς γυναίκες (8,3%) που εξετάστηκαν συγκριτικά.
Δε βρέθηκαν όμως σημαντικές διαφορές στα υπερηχογραφικά ευρήματα ούτε και στις υπόλοιπες εργαστηριακές εξετάσεις του θυρεοειδούς (TSH, T3, T4, αντι -TPO- αντισώματα).
Παράλληλα στις ασθενείς με ακμή παρατηρήθηκαν υψηλότερα επίπεδα κορτιζόλης.
Το άγχος φαίνεται να παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της ακμής, σύμφωνα με τους ερευνητές.
Οι ερευνητές τόνισαν συμπερασματικά ότι η θυρεοειδική αυτοανοσία μπορεί να είναι πιο συχνή σε ενήλικες ασθενείς με ακμή και αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όταν εξετάζονται οι γυναίκες με ακμή μετά την εφηβεία.
Λόγω της στενής σχέσης του θυρεοειδούς τόσο με τη λειτουργία των ωοθηκών όσο και των επινεφριδίων, δεν είναι απίθανο επίσης μια δυσλειτουργία του θυρεοειδούς να εκδηλωθεί και με φαινόμενα ακμής.
Την υπόθεση αυτή ενισχύει και μία έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Thyroid Research το 2011.
Σκοπός της μελέτης μας ήταν η αξιολόγηση της επιρροής της θυρεοειδικής ορμόνης Τ3 (τριιωδοθυρονίνης) στην υπερανδρογοναιμία των γυναικών, που όπως είναι γνωστό προκαλεί πολύ συχνά την εμφάνιση ακμής.
Μετά από ημερήσια χορήγηση πολύ μικρής ποσότητας Τ3 για 6 μήνες σημάδια της υπερανδρογοναιμίας, όπως η υπερτρίχωση και η ακμή, υποχώρησαν σημαντικά λόγω της αύξησης του επιπέδου τριιωδοθυρονίνης στο αίμα.
Το αποτέλεσμα αυτό μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να εξασφαλίζεται η εύρυθμη λειτουργία του θυρεοειδούς στις ασθενείς με ακμή.
Περισσότερα για τις δερματικές εκδηλώσεις των νόσων του θυρεοειδούς μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Μελέτη που δημοσιεύτηκε στη New England Journal of Medicine διαπιστώνει ότι μερικές από αυτές τις γυναίκες αυτές θα μπορούσαν να καταλήξουν με χαμηλά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών.
Σύμφωνα με το συγγραφέα της μελέτης, το πρόβλημα μπορεί να προκύψει όταν η θεραπεία με οιστρογόνα παρεμβαίνει με αυτή για το θυροειδή και μειώνει την ποσότητα των διαθέσιμων ορμονών του θυρεοειδούς ή της θυροξίνης στο αίμα.
Μελετήθηκαν συγκεκριμένα 25 εμμηνοπαυσιακές γυναίκες που έπαιρναν θυροξίνη (Τ4) και 11 που δεν έπασχαν από νόσο του θυρεοειδούς.
Άρχισαν όλες να λαμβάνουν καθημερινά θεραπεία υποκατάστασης με οιστρογόνα για την ανακούφιση των γνωστών συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, όπως εξάψεις και νυχτερινή εφίδρωση ή για την πρόληψη της οστεοπόρωσης.
Ενώ στις γυναίκες που δεν έπασχαν από νόσο του θυρεοειδούς δεν παρουσιάστηκαν σημαντικές αλλαγές στη λειτουργία του θυρεοειδούς υπό τη θεραπεία με οιστρογόνα, περίπου στο 40% των γυναικών που έπαιρναν θυρεοειδικές ορμόνες είχαμε μειώσεις στα επίπεδα της θυροξίνης στο αίμα, τα επίπεδα ήταν αρκετά χαμηλά ώστε να προκληθούν συμπτώματα υποθυρεοειδισμού, όπως το αίσθημα κόπωσης, η υποτονικότητα και η δυσανεξία στο κρύο.
Στις γυναίκες που πήραν μέρος στη μελέτη έπρεπε να αυξηθεί η δόση της θυροξίνης για να αντισταθμιστούν οι επιδράσεις των οιστρογόνων. Αυτή η προσαρμογή της δόσης της θυροξίνης τους επέτρεψε να συνεχίσουν να λαμβάνουν οιστρογόνα για την καταπολέμηση των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, διατηρώντας παράλληλα τη νόσο του θυρεοειδούς υπό έλεγχο.
H έρευνα δείχνει τι μπορεί, και πιθανώς και να συμβαίνει σε ένα σημαντικό αριθμό γυναικών με νόσο του θυρεοειδούς που έχουν φτάσει στην εμμηνόπαυση.
Και επίσης μπορεί να ισχύει για τις γυναίκες που χρησιμοποιούν αντισυλληπτικά, που περιέχουν οιστρογόνα.
Τα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών πρέπει οπωσδήποτε να προσδιορίζονται εντός τριών μηνών μετά την έναρξη της θεραπείας με οιστρογόνα και αν διαπιστώνονται αλλαγές θα πρέπει να προσαρμόζεται η δόση.
Στις γυναίκες με υποθυρεοειδισμό πρέπει επίσης να προσδιορίζεται η λειτουργία του θυρεοειδούς όταν διακόπτεται η θεραπεία με οιστρογόνα, επειδή μπορεί να χρειαστεί, αντίστροφα, να μειωθεί η δόση της θυροξίνης.
Μεγάλο ρόλο για τα παραπάνω παίζει η επίδραση των οιστρογόνων στην παραγωγή της TBG (Thyroxine-binding globulin, Σφαιρίνη που δεσμεύει τη θυροξίνη) η οποία είναι μια πρωτεΐνη που δεσμεύει και μεταφέρει τις θυρεοειδικές ορμόνες στην κυκλοφορία του αίματος.
Όταν τα επίπεδα της TBG είναι υψηλά, η θυροξίνη είναι “παγιδευμένη στην κυκλοφορία” του αίματος, δεσμευμένη στην TBG και δεν μπορεί να “μπει” στους ιστούς όταν αυτό είναι αναγκαίο.
Εάν ο θυρεοειδής είναι υγιής και λειτουργεί σωστά, θα αντισταθμιστεί αυτό με την παραγωγή περισσότερων θυρεοειδικών ορμονών. Αλλά εάν ο θυρεοειδής υπολειτουργεί – όπως στην περίπτωση για τους περισσότερους που λαμβάνουν θυροξίνη – μια αύξηση της TBG μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού, επειδή ο θυροειδής δεν μπορεί να παράγει περισσότερες ορμόνες.
Τα οιστρογόνα αυξάνουν την TBG και οι γυναίκες που παίρνουν οιστρογόνα (αντισυλληπτικά δισκία ή στην εμμηνόπαυση) την ίδια στιγμή που παίρνουν θυροξίνη μπορεί να χρειαστεί να αυξήσουν τη δόση της τελευταίας.
Η διαδερμική χορήγηση οιστρογόνων (TTS) δεν έχει σημαντική επίδραση στην TBG, έτσι μπορεί να είναι προτιμότερη για τις γυναίκες που παίρνουν λεβοθυροξίνη (Τ4).
Διαβάστε ακόμη: Θυρεοειδής και εγκυμοσύνη!
Εμμηνόπαυση ή υποθυρεοεδισμός
[…] την ικανότητα του σώματός (...)
[…] functionalmedsystem, hashimoto, drtsoukalas, (...)
[…] Με πληροφορίες απο hashimoto.gr (...)