«..είμαι στο λεωφορείο, όρθια, γιατί δεν είχε θέσεις, είχε πολύ κόσμο, ασφυκτιώ … ξαφνικά, νιώθω κάτι να μου κλείνει το λαιμό, η καρδιά μου τρέχει σαν τρελή, ανοίγω την ζακέτα μου, τα αυτιά μου βουίζουν, φοβάμαι… “Θα πεθάνουμε!” φωνάζω και αρχίζω να σκαρφαλώνω στο παράθυρο του λεωφορείου και προσπαθώ να βγω από εκεί. Στη στάση, ανοίγουν οι πόρτες, βγαίνω τρικλίζοντας, κάθομαι στο παγκάκι… σιγά-σιγά νιώθω να επανέρχομαι “στα λογικά μου”… κάποιοι με κοιτούν περίεργα… νιώθω μεγάλη ντροπή! Ήταν η πιο τρομακτική κρίση πανικού που έπαθα ποτέ! Πως μπορώ να αντιμετωπίσω μια κρίση πανικού;» – K., 40 ετών
